کافه های تعطیل خیابانها یکطرفه کوچه ها بن بست هوا آلوده ساعتها خوابیده شاخه های گل،که روی دستان کودکان سر چهار راه باد کرده اند و واژه های انباشته در گلو که خفه ات می کنند این دیگر شعر نیست... سکانسی ست از یک شهر... بدون تو...

قصه ی ما به سر رسید

یک شب ز خیالم برو! بگذار بخوابم هرچند که اینکار، مسلم!!! شدنی نیست... هیچی سارا جان! خواستم بگم حالم خوب نیست واسه تو... خواستم بگم که دلم واسه تو تنگ شده. خواستم بگم ...آره...

خبر رسیده که از خانه بی خبر رفتیخدا به پشت و پناهت اگر،سفر رفتی چرا به خلوت و آغوش وعده ام دادی؟اگر که ماه منی،پس کجا سحر رفتی؟شبیه معجزه ای در میان زندگی امعجیب آمده بودی،عجیب تر رفتی پَرِ پَریدنت از سینه ی قفس بودمعزیزِ همقفس من،بدون پَر رفتی چگونه دم نزنم؟صاحب دلم بودیکه از گذار دلم،عین رهگذر رفت...

... میل آتشفشانی و طوفان، میل طوفاندن و بر آشفتن، میل پاکوبی و سرافشانی، میل رقصیدن است با سارا...

عیدانه فراوان شد؛ تا باد چنین بادا تاريخ : دوشنبه هفتم فروردین ۱۳۹۶ | 12:35 | نویسنده : پاییز معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد باز آن سلیمان شد تا باد چنین بادا یاری که دلم خستی در بر رخ ما بستی غمخواره یا

بدون عنوان؛ بدون مخاطب تاريخ : یکشنبه بیستم فروردین ۱۳۹۶ | 13:25 | نویسنده : پاییز همه رفتن کسی دور و ورم نیستچنین بی کس شدن در باورم نیست.اگر این آخر و این عاقبت بودکه جز افسوس هوایی در سرم نیست.--------همه رفتن کسی با ما نموندشکسی خط دل ما رو نخوندش.همه رفتند ولی این دل ما روهمون که فکر نمی کردیم ...

خدا ما رو برای هم نمی خواست...فقط میخواست همو فهمیده باشیم بدونیم نیمه ی ما مال ما نیست...فقط خواست نیمه مونو دیده باشیمتموم لحظه های این تب تلخ...خدا از حسرت ما با خبر بود خودش ما رو برای هم نمی خواست...خودت دیدی دعامون بی اثر بود

خبر چون سیل، دنیا را گرفته که دارا رفته سارا را گرفته خودم را دار خواهم زد یقینا دلم تصمیم کبری را گرفته... "جلیل صفربیگی"

ما همیشهیا جای درست بودیم در زمان غلط،یا جای غلط بودیم در زمان درست؛و همیشه، همینگونه همدیگر را از دست داده ایم . . .(مون پالاس پل استر)

گفتم بگذار ببینمش شاید شود درد اشتیاق خموشچو بدیدم مشتاق تر شدم وز ایوب" ایوب تر و از وصال دورتر شدم

دریای شور انگیز چشمانت چه زیباستآنجا که باید دل به دریا زد همین جاستدر من طلوع آبی آن چشم روشنیاد آور صبح خیال انگیز دریاست.... گل کرده باغی از ستاره در نگاهتآنک چراغانی که در چشم تو برپاستبیهوده می کوشی که راز عاشقی رااز من بپوشانی که در چشم تو پیداستما هر دوان خاموش خاموشیم، اماچشمان ما را در خموش...

به جست و جوی تو بر درگاه کوه می گریم؛ در آستانه ی دریا و علف. به جست و جوی تو در معبر بادها می گریم؛ در چار راه فصول، در چارچوب شکسته ی پنجره یی که آسمان ابر آلوده را قابی کهنه می گیرد. به انتظار تصویر تو این دفتر خالی تا چند...؟ تا چند ورق خواهد خورد ؟ جریان باد را پذیرفتن؛ و عشق را که خواهر مرگ اس...

پرنده! همقفس! هم خونه ي من! زمستون رفت و شد فصل پریدن همین دیروز تو از این خونه رفتی ولی از اومدن چیزی نگفتی تو را در حنجره یک دشت آواز تورا در سر هوای خوب پرواز من اینجا خسته و غمگین و تنها نمیدونم که می مونم تا فردا دلم تنگه دلم تنگه برایت نگاهم با نگاهت داشت عادت چی می شد اون هوای برفی و سرد تو ر...